rozi

Значения

1. [a. — qoniqqan, mamnun
2. yoqimli] (koʻpincha kesim vazifasida.) Mamnun, xur-sand, shod.
3. Rozi boʻlmoq Rozilik bermoq, unamoq, koʻnmoq.

Примеры

• U turmushidan rozi. Ota rozi — xudo rozi. — Maqol. n
• Mirzakarimboy jiya-nining ishga tayyorligidan rozi kabi kuldi-da, indamasdan ichkari kirib ketdi. — Oybek — Tanlangan asarlar.
• [Hoji:] Oʻgʻil degan shun-doq boʻlsin, otasini rozi qilsin. Koʻp xur-sand boʻldim. — A. Qahhor — Yillar.
• Niso buvi, nima boʻldi-yu, usta Abdu-rahmon kishi qoʻyganda, darrov rozi boʻla qol-di. — A. Qaqhor — Boshsiz odam. U
• rozi boʻlib, xotini, qizi, uch shogirdi va aravakashni olib, najjor Abdulaziz hovlisiga joʻnadi. — Mirmuhsin — Meʼmor.
• Lekin bugun ilk marta oʻz erkim, oʻz irodam bilan qilgan xayrli bir ishimdan rozi boʻlib turibman. — S. Siyoyev — Yorugʻlik. Rozi dil yoki dil rozi Dildagi orzu, istak, dard.
• Rozi dil aytay desam, xil-vat qilolmay dogʻman. — Muqimiy.
• Bu yozuvlarda menga notanish bir kimsaning chuqur hasra-ti, dil rozi bor edi. — "Yoshlik".
• Nuqsoningni aytgan doʻstga dil rozingni izhor etsang arziydi. — Gazetadan.

Источник: Викисловарь