ma’yus

Ma’nolari

1. \a. ^Uch", <_s.jjL. — umidsiz-langan, ruhi tushgan] 1 Noumid, tush-kun holatli; tushkun. [Otabek:]
2. Ezilgan, gʻamgin holatli; xomush.

Misollar

• Bu yerda soʻzimni eshituvchi birov ham boʻlmadi, boʻlsa-lar ham, "sening arzingni shu xonlar ijro qiladimi?" deb, menimaʼyus qildilar. — A. Qodiriy — Oʻtgan kunlar.
• Qizumid bilan koʻtar-gan boshchasini yana yostiqqa qoʻydi. Non ilin-jida chaqnagan yirik koʻzlari maʼyus yumildi. — M. Ismoiliy — Fargʻona tong otguncha.
• Uning maʼyus chehrasiga qarab turib, Javlon bad-tar ezilib ketdi. — L. Tojiyeva — Mehrim siz-ga, odamlar.
• Katta-kichik, yosh-qari erkak-ayollar oqimi koʻngildan yigʻlar, ularning koʻz yoshlarini maʼyus egilgan boshlari ifoda qilar edi. — P. Tursun — Oʻqituvchi.
• Oʻylarimda tolgan oʻychan tol Maʼyusgina egmish boshini. — H. Ab-dunazar — Anjir guli.
• Qishloq chollari mur-dalar qoshiga asta qadam tashlab kelishdi-da, tiz choʻkib, maʼyusholda ancha sukut qshshsh-di. — T. Rustamov — Mangu jasorat.

Manba: Vikilug‘at