ruku’

Ma’nolari

1. \a. g j$j - tiz choʻkish, tiz choʻ-kib sajda qilish) (3-sh. birl. — rukui) Namozda boshni egish, ikki bukilish. Ruku qilmoq. Rukuga ketmoq. n
2. Rukuga ketmoq (yoki bormoq) 1) ruku amalini bajarmoq, tiz bukmoq. Qavmlar ham namoz qoidasiga muvofiq, rukuga ketdshshr. Rukudan soʻng avval tiz choʻkib, keyin sajdaga bosh qoʻyganlarida, mingboshi kechikib ki-rib keldi. „Mushtum“.

Misollar

• Otabek esa ha-nuz rukuʼda, sujudda edi. — A. Qodiriy — Oʻt-gan kunlar. Qozi domla xuddi shu turtkini kutib turganday, rukuni oʻrtada qoldirib, sajdaga bosh qoʻyib yubora qoldi. „Sharq yulduzi“.
• Xolmat aka, rukuʼga ketgan kishiday, qoʻl qovushtirib, yerga qa-rab oʻtirdi, ammo qulogʻi Isomiddinovda edi. — H. Shame — Dushman; 2) uzoq oʻyga tolmoq, jim qolmoq. Amir Temur rukuga ketdi, uzoq jim qoldi va nihoyat hammaga qarab dedi: -Men tangri quli Temurman. T. Toʻla, Asarlar.

Manba: Vikilug‘at