bukmoq

Ma’nolari

1. ayn. buklamoq 1.
2. Qayirmoq, egmoq.
3. koʻchma Sindirmoq, yengmoq, tobe qilmoq.
4. Boshini bukmoq 1) boshini quyi solmoq.

Misollar

• Salim-boyvachcha xatni oʻqib, asta bukdi. Oybek, Tanlangan asarlar.
• Boʻtaboy xatni bukar ekan, uf tortdi. A. Qahhor, Asarlar.
• Kuchli shamol koʻta-rilib, bogʻchadagi \ar narsani toʻrt tarafga buka boshladi. A. Qodiriy, Mehrobdan chayon.
• Hayot kelinchaklarcha, bir oyogʻini yigʻishti-rib, ikkinchi oyogʻini tizzadan bukib oʻtirdi. M. Ismoiliy, Fargʻona t.o.
• Munir barmoq-larini bukib, xotiniga koʻrsatib, sanay boshladi. "Yoshlik".
• Gʻulomjon chiroyli qaddini bukib, onasi ustiga engashdi. — M. Ismoiliy — Fargʻona tong otguncha
• Biroq faktlar, hujjatlar, juda koʻp odamlarning guvohliklari uning qaysar-ligini asta-sekin qayirib, nihoyat, bukib qoʻydi. H. Gʻulom, Mashʼal.
• Na baland qoʻr-gʻonlar, na qalin darvozalar va na jallod-lar xalqning irodasini buka olmadi. J. Sharipov, Xorazm.
• Ob-havo esa qoʻshimcha qi-yinchiliklarni keltirib chiqarmoqda. Ammo u paxtakorlarimizning gʻalaba yoʻlidagi irodasini buka olmaydi. Gazetadan.
• Bolalar ham, goʻyo otadan abadiy ayrilgandek, boshlarini yetimona bukkan edilar. Oybek, Nur qidirib; 2) el oldida uyaltirib, yerga qaratib qoʻymoq.
• Qarz kishining boshini bukadi. Oybek, Tanlangan asarlar.
• -Turing, qizim, — ellikboshining tovushi birdan mu-loyimlashdi, — ota-onaning boshini bukmang. Oybek, Tanlangan asarlar. Yerga bukmoq Yerga kirib ketguday uyaltirmoq yoki tahqirlamoq.
• Bir kuni odamlar oldida Nosirimni yerga bukib: "Siz zanglagan ketmonsiz, olovga toblab, oʻtkir egovda charx/gash kerak", desa-ya, yuzsiz.'X. Nazir, Utlar tutashganda. Nomu-sini bukmoq Nomusga qoldirmoq.
• Nodon bilan yurma, nomusingni bukma. Maqol.

Manba: Vikilug‘at