makon

Ma’nolari

1. fls. Vaqtning muayyan lahzasida olamni tashkil etgan nuqtalarning oʻzaro joylashish tartibini aks ettiruvchi, ma-teriyaning masofa va hajm bilan belgila-nadigan asosiy obyektiv yashash shakllari-dan biri.
2. Turarjoy, yashash joyi; maskan, vatan.
3. Biror narsa toʻplangan yoki koʻp boʻlgan joy; kon.
4. Makon qilmoq (yoki etmoq, topmoq, tut-moq) Oʻziga joy, makon qilib olmoq.

Misollar

• Birga-birga makonima boraylik, Sendayin miskinning koʻnglin olaylik. — "Shirin bilan Shakar".
• Umrim bino boʻldi Ozarbayjonda, Kechdi bolaligim u gul makonda. — M. Shayxzoda.
• Ular [uch ogʻayni botirlar] tushgan toʻqayning narigi tomonida bir sherning makoni bor edi. — "Ertaklar".
• Otaginangning chaylasiga yur. Sen ketgandan beri makonim shu yer. — H. Gʻulom — Mashʼal.
• Kampirning mish-mishlariga koʻra, ajina va alvastilar makoni boʻlgan bu ovloq joy obod bir sayilgoh boʻlib qoldi. — P. Tursun — Oʻqituvchi.
• Bagʻring keng, yering oltin, orombaxsh, goʻzal, obod, Bagʻringni, orzuyim bor, kuylarga makon etsam. — T. Tula.
• Sen bechora, notavon kimsa — makon qilding gul-lar yurtini. — Sh. Rahmon.
• Turmush ostonasin hapshb oʻtdilar, Sevgi qoʻrgʻonida makon et-dilar. — M. Alaviya.
• Makon tutsam endi qayerda, Qayon boshlar esa shbolim. — E. Vohidov.

Kelib chiqishi

a. مَكَان – joy, hudud; daraja; martaba

Manba: Vikilug‘at