musiqa

Ma’nolari

1. [a. >*< yun. musike — mu
2. zalar sanʼati] 1 Inson hissiy kechinma-lari, fikrlari, tasavvur doirasini mu-siqiy tovush (ton, nagʻma)lar izchilligi yoki majmui vositasida aks ettiruvchi sanʼat turi.
3. Shu sanʼatning cholgʻu bilan ijro eti-ladigan asari; kuy.
4. Yoqimli, ohangdor ovoz(lar).

Misollar

• Hind musiqasi. m
• Ibn Sino sharqda sanʼat nazariyotchisi, ayniqsa, musiqa il-mining bilimdoni sifatida tez-tez tilga olinadi. — "Guliston".
• Oʻzbek musiqasi va qoʻshiqchiligi tarixida ochilmagan qoʻriq — estrada sanʼati edi. Gazetadan.
• Mashshoqlar darhol "Xon chiqar" deyiladigan tantanavor musiqani boshladilar. S. — Siyoyev — Yorugʻlik.
• Salqin hov-lidan mayin, latif.. musiqa va qoʻshiq eshi-tilar edi. — M. Mahmudov — Mangu kuy izlab.
• Chirildoqlarning mayin musiqasi hamma yoqni toʻldirgan, gʻoʻyo kechaning oʻzi kuylaydi. — Oybek — Tanlangan asarlar.
• Ularning oppoq, koʻrkam gullari quyosh nurida juda nafis tovlanar, sonsiz arilar va bahor qoʻngʻizla-ri gullar orasida uchishib, ajib musiqa tar-qatardi. — Oybek — Tanlangan asarlar.

Manba: Vikilug‘at