omon-eson

Ma’nolari

1. ayn. omon 1.
2. omoch esk. q. x. Ulov qoʻshib yer haydala-digan, metall tishli qadimgi eng oddiy yogʻoch yoki temir asbob. Omoch bilan yer xay-damok. ■■ Hoʻkiz kallasini egib, omochni tor-tishga urinar, qoʻshchi esa hadeb qistar edi. M. Ismoiliy, Fargonat. o. [Abdurasul]Dast-lab Olaxoʻjaning sigirlarini boqadi, keyin omoch qulogʻini ushlaydigan boʻlgach, qoʻshga chi-qadi. P. Tursun, Oʻqituvchi.

Misollar

• Agar Karim-jon omon-eson qaytib kelsa, rais/shgini ham tashlayman. — S. Ahmad — Ufq.

Manba: Vikilug‘at