vayron

Ma’nolari

1. \f. jhj vayron yiqiq, buzuq, xa-rob| 1 Buzilib, qulab, xarobaga aylangan (uy-joy, imorat va b. qurilmalar, quril-mali joylar haqida).
2. Umuman, buzilgan, singan va b. jihatdan yaroqsiz holdagi narsa haqida.
3. Koʻngli (yoki qalbi, dili) vayron Ruhan, qalban juda nochor, ezilgan holatli, koʻngli buzilgan.

Misollar

• Uch kundan keyin, ular kelganda, qishloq vayron boʻlgan, baʼzi bino-lari hamon buruqsab yonardi. — Shuhrat — Shi-nelli yillar.
• Bir qultum suv uchun xonasi vayron, Qiiyugʻin tark etib, adashardi el. — Gʻayratiy.
• Yogʻdi toʻrt yondin asrlar Boshingga tiyri kamon, Umri qurbon, mulki toroj, Yurti vayron, oʻzbegim. — E. Vohidov — Oʻzbegim.
• Ustboshi vayron, yuz-koʻzlari qon.. sochlari toʻzgʻib ketgan Shahzodaxon tongotarga yaqin "gʻit" etib eshikni ochib, hovliga chi-qib, boʻlib oʻtgan dahshapii hodisadan uyda-gilarni xabardor qildi. — K. Yashin — Hamza.
• Zulmu istibdod ila millatni vayron et-dingiz. — Avaz.
• Ayroningdan bermasang, Qozon-laring vayrondi. — "Boychechak".
• Xususan, yaqinda eshitgan xunuk bir xabarni xotirlab, Avazning koʻngli vayron boʻldi. — S. Siyoyev — Avaz.
• Vayron diling boʻlgʻusi bir lutf ila obod. — "Guldasta".

Manba: Vikilug‘at